Gud er jólaligur Kann ikki prógva tað, men eg loyvi mær at halda, at var Jesus her millum okkara, so sum Hann var í evangeliunum, so hevði eingin verið so jólaligur sum Hann. Jú, Hann hevði hildið lítið um alla materialismuna, oyðslið og strongdina og rist við høvdinum at, hvussu ein høgtíð, sum skal eitast at snúgva seg um Hann, nú snýr seg um alt annað. Og tó. Lesi eg evangeliini rætt, so kann eg ikki annað enn halda, at Honum hevði dámað hugnan og góðu løturnar rundan um b

– við støði í bókini „Karamazov brøðurnir“ „Jesus segði við hann: „Av tí at tú hevur sæð Meg, trýrt tú! Sæl eru tey, sum ikki hava sæð og tó trúgva!“ Jóhannes 20.29 „Tí vit liva í trúgv, ikki í skoðan.“ Seinna Korintbræv 5.7 „Trúgv er full vissa um tað, sum vónað verður, sannføring um tað, sum ikki sæst.“ Hebrearabrævið 11.1 Stórur munur er á at hoyra til eina átrúnaðarliga skipan, har alt er skorið út í papp, og at hoyra Jesusi til. Tað fyrra krevur onga trúgv, tað seinni

Her eru søgur um tríggir imamar. Menn, sum vit eru komin at kenna, virðismeta og hava verið við til at latið teimum evangeliið. Orsøkin til at eg luti hetta, er fyri at lýsa bæði hvussu spennandi og skuffandi tað kann vera, at bera øðrum tey góðu tíðindini. Jú, tað er ikki at taka munnin ov fullan at siga, at tað er spennandi at síggja sjálvt imamar koma til trúgv, men sum søgurnar eisini lýsa, tað er ikki bara bara. Av trygdarorsøkum hava vit broytt nøvn teirra. Abdul Abdu